Het is tijd

Na lang wachten en op en neer gereden worden door vrienden en familie voor vele controles, waarbij de frequentie steeds hoger werd, komt het er vandaag op aan. We gaan naar het ziekenhuis. We komen er pas vandaan als we een zoon hebben… Hoe dan ook.

Even een opsomming van de laatste weken: We kwamen uit Roemenië terug na jaren leiding te hebben gegeven aan een NGO. Dat ging erg plots na tijdens de 20 weken echo te hebben moeten horen dat er iets goed mis was. We vinden het nog erg lastig om alles achter te hebben moeten laten. Dat doet nog steeds pijn. We zijn er nog niet klaar (op termijn moet zeker Erwin nog weer terug), maar onze ongeboren zoon heeft HLHS. Praktisch een half hart, en daarmee heeft hij voorrang in ons leven nu.

En nu?
De komende dagen zullen ongeveer als volgt verlopen. Vandaag gaan we naar het ziekenhuis. Week 41 + 5 dagen. Exact 1 maand langer al dan de tijd die Ruth zwanger was voor de geboorte van Rebecca (37+5). Daar zal gekeken worden of en hoeveel ontsluiting er is. Als dat voldoende is doet men niets, en zal er gewacht worden tot woensdag (of een eerdere natuurlijke bevalling). Is het onvoldoende maar toch iets, dan zal men een soort ballonkatheter inbrengen, om de ontsluiting verder te helpen. Waarbij men op dinsdag indien nodig de vliezen doorbreekt. Mocht alle hulp om een natuurlijke bevalling op gang te helpen falen, dan zal er uiterlijk woensdag een keizersnede volgen.

Vanaf dan is alles anders. We zullen amper de tijd hebben om onze zoon vast te houden totdat hij 5 á 6 maanden oud is. Althans, zonder snoertjes of buisjes. Vijf minuten. Een kwartiertje misschien.

Dan zal binnen een week tijd de Norwood operatie volgen. Dat is de eerste en meest risicovolle openhartoperatie. Voor ons dus een erg spannende en beklemmende tijd. We doen erg ons best om blij te zijn. Maar dat gaat vaak erg moeilijk. We merken het ook aan Rebecca. We leggen het allemaal in Gods hand. Meer kunnen we niet doen.

Over foto’s
We hebben besloten om eventueel foto’s te plaatsen (wellicht op Facebook) van wat er met onze zoon gebeurt. We begrijpen dat dit best heftig kan zijn om te zien. Maar er zijn veel mensen die willen weten hoe het gaat en niet iedereen kan of mag op bezoek komen. We willen het toch graag delen. We zien geen andere methode…