Lang verhaal

Zo’n dag die je niet snel vergeet. 27 september 2017.

Vol verwachting gingen we naar Oradea om daar de 20 weken echo te laten maken. Vol verwachting, want de vorige echo was prima, en tussentijds was er niets gebeurd om ons zorgen over te maken. Sterker, we hebben al heel vroeg een hartje horen kloppen. Dus wij vermoedden, zij het met een slag om de arm, je weet immers maar nooit, dat één en ander wel prima zou zijn en we een mooi plaatje van onze groeiende zoon zouden zien.

Na veel te lang in de wachtkamer te hebben gezeten (het is en blijft Roemenië) mochten we eindelijk naar binnen. De echo was ook echt wat we verwachtten. We zagen mooie 3D opnames, en de arts was steeds lovend. Hoofdje goed. Beentjes prima. Armpjes ook. Alles goed, goed, goed. Totdat ze opeens stiller werd, en haar gezicht iets vertrok, en haar stem veranderde. Toen wisten we het al. Toen veranderde onze toekomst. “De linkerhartkamer is slecht ontwikkeld, en het eerste stuk van de aorta ook.”

We waren met stomheid geslagen en konden niets uitbrengen. “Ik vraag mijn collega voor een second opinion.” Een andere gynaecoloog kwam vrij snel opdraven, en vrij lomp bevestigde deze het vermoeden. “This is not bad news, this is good news”– is wat ze echt zei. Want nu kunnen jullie het tenminste vroeg weghalen. Advies: ‘termination.’ Wij wisten meteen op dat moment dat vanaf nu alles anders zou zijn. “This will be a Dutch thing. We’ll see what is needed.” zei ik, daarmee ook Ruth’s gedachten uitsprekend.

Terwijl we eigenlijk verder zonder enige nazorg met tranen in de ogen het hospitaal uitliepen begon het moeilijke hoofdstuk van iedereen op de hoogte stellen. Eerst Andreea bellen. Het programma kan niet doorgaan. En dan? Naar huis. Familie, vrienden, collega’s bestuur en Magda en de kinderen die bij ons wonen. Overal tranen. Overal steun. Het hartje werd er niet beter van. Mensen die zeiden “Misschien is het niet zo erg, misschien valt het mee.” We weten helaas wel beter…

En nu? Nu is er een nieuw hoofdstuk in ons leven begonnen. We vragen ons af wat er allemaal gaat gebeuren, en hebben alle mogelijke scenario’s al 100 keer doorgelopen. Denken we. Want we weten niet wat de toekomst brengt.
Wat we wel weten is dit: hoe moeilijk het ook zal zijn, we hebben in goede tijden leren zingen “Wat de toekomst brengen mogen, mij geleidt des Heren hand. Moedig sla ik dan de ogen, naar het onbekende land.” En de Bijbeltekst die ons meegegeven is op onze trouwdag en ons opnieuw herinnert aan Gods trouw: Dag aan dag draagt Hij ons. Die God is ons heil. (ps 68:20). We bidden dat die waarheid juist nu diep in ons hart en dat van onze naasten wordt bewaard.

Laatste nieuws: op 12 oktober zullen we naar het WKZ in Utrecht gaan voor verder onderzoek.

8 Replies to “Lang verhaal”

  1. lieve Ruth en Erwin,
    Wat een verdrietig verhaal, en je weet niet wat de toekomst brengt.
    ik lees dat jullie 12 oktober naar Utrecht gaan en dat is het goede adres. wacht af wat ze dan te zeggen hebben ,tegenwoordig kunnen ze heel veel. ik wil niet negatief overkomen maar het eerste kindje van Yvonne en Henri had iets dergelijks ook helaas konden ze daar niets meer voor doen ,maar dat is alweer 27 jaar geleden en intussen is de wetenschap er op vooruit gegaan.
    ik wens jullie heel veel sterkte voor de komende tijd en probeer ook een beetje te genieten van dit kindje.
    met lieve groeten van Tante Anneke

    1. Bedankt tante Anneke,
      En u komt niet negatief over hoor. Het is voor hen en voor u de verdrietige waarheid; Toen bestond er helaas geen enkele mogelijkheid tot ingrijpen. Wij zijn gezegend met deze vooruitgang, en mogelijkheid op hoop. Maar er is nog steeds geen enkele garantie…

  2. Lieve vrienden,
    Wat kan ik me die dag dat onze scho kamer vol liep met doktoren in witte jassen nog goed herinneren. Het eerste begin van ons leven voor en na.
    Wat fijn dat jullie naar het WKZ kunnen. Wat fijn dat jullie kindje leeft in Ruth’s buik. Wat een veilige plek voor dit moment.
    Uren googlen, lezen, bidden en bijbel lezen volgde voor ons.
    Ieder op onze eigen manier. Ik begon met de ergste scenario’s. Mark begon met het positiefste en werkte naar beneden.
    We bidden vreugde toe bij iedere schop die je voelt. Ik bid je toe dat je ieder bijzonder moment (je) vast zal leggen. Ook datgene waarvan je op dit moment denkt dat ‘het later nog wel kan’.
    Maar bovenal bid ik jullie God’s vrede en vreugde toe.
    Hij is Heer. In leven en dood.
    Dikke knuffel,
    Annemieke

  3. Wat vreselijk om zoiets te moeten horen en mee te maken! We bidden voor jullie. Heel veel sterkte
    Wilco en Lianne

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *